حدیث دیگری از پیغمبر اکرم است که آن را، هم علمای شیعه در کتب معتبر خود مثل اصول کافی روایت کرده‏اند و هم علمای اهل تسنن. غزالی این حدیث را در احیاء العلوم نقل می‏کند و سند آن در کتب حدیث اهل تسنن هست:

 لتَأْمُرُنَّ بِالْمَعْروفِ وَ لَتَنْهُنَّ عَنِ الْمُنْکرِ اوْیسَلِّطَنَّ اللَّهُ عَلَیکمْ شِرارَکمْ فَیدْعوا خِیارُکمْ فَلا یسْتَجابُ لَهُمْ‏ .

یعنی باید امر به معروف و نهی از منکر را داشته باشید، ایندو باید وجود داشته باشند وگرنه بدان شما بر شما مسلط می‏شوند، بعد خوبان شما می‏خوانند و به آنها جوابی داده نمی‏شود. اکثر این‏طور معنی می‏کنند که بعد از آنکه بدان شما بر شما مسلط شدند، نیکان شما به درگاه الهی می‏نالند و خداوند دعای آنها را مستجاب نمی‏کند. یعنی قومی که امر به معروف و نهی از منکر را رها کنند، خاصیتشان این است که خداوند رحمت خود را از آنها می‏گیرد؛ هرقدر خدا را بخوانند دعای آنها به موجب این گناه مستجاب نمی‏شود. 

ولی غزالی معنی لطیفی برای این آیه کرده است- با اینکه مرد به اصطلاح درویشی است و در مسائل اجتماعی دیده نمی‏شود- می‏گوید معنی این جمله‏ (فَیدْعوا خِیارُکمْ فَلایسْتَجابُ لَهُمْ) این نیست که خدا را می‏خوانند و خدا دعای آنها را مستجاب نمی‏کند. معنایش این است: وقتی که امر به معروف و نهی از منکر را ترک کنند آنقدر پست می‏شوند، آنقدر رعبشان، مهابتشان، عزتشان، کرامتشان از بین می‏رود که وقتی به درگاه همان ظَلَمه می‏روند، هرچه ندا می‏کنند به آنها اعتنا نمی‏شود. یعنی پیغمبر فرمود: اگر می‏خواهید عزت داشته باشید و دیگران روی شما حساب کنند، امر به معروف و نهی از منکر را ترک نکنید. اگر امر به معروف و نهی از منکر نداشته باشید اولین خاصیت آن ضعف شماست، پستی و ذلت شماست، دشمن هم روی شما حساب نمی‏کند.

 

 حماسه حسینی ج1/ ص201 و 202